در حدود شش میلیون تراکم نفوس و ساخت و ساز تعمیرات رهایشی، مصارف گزاف آب و بارندگی ناچیز سال های پسین کاهش سطح آب را بلند برده است، در کشور های پيش رفته و قانون پذیر یک بیل خاک بدون اجازه شهرداری بی جای نمی گردد، اما در این کشور هر کار امکان دارد، مردم خود مختار با دستگاه های مختلف بنابر نبود هیچ نوع نورم و رهنمود، چاه عمیق حفاری می کنند و از اندازه عمق چاه کدام مجوز قانونی از سوی شهرداری به دست نمی آرند. حکومت تاهنوز برای پیش گیری این فاجعه کدام کار نتیجه بخش را روى دست نگرفته است، جا دارد که برای فراهم نمودن آب و پیش گیری از حفر چاه های عمیق تدابیر بدیل شبکه آبرسانی در نظر گرفته شود.

     افزایش چاه های عمیق و کمبود منابع آبی در شهر کابل، طی سال‌های پسین یک معضل جدى به شمار مى رود و این مشکل روز به‌روز گسترش میابد. کارشناسان آب، می نگارند که آب های زیر زمینی در حدود چهل در صد آلوده می باشند. که نبود شبکه فاضلاب، کاناليزاسيون شهرى و سیستم جمع آوری دفع مواد فاضلۀ جامد، ايجاد چاه های سپتيک غير معيارى، مشترک بودن جوی های انتقال آب هاى سطحی"برف و باران" و آب های بدرفت ها، استفادۀ بیش از حد از آب های زیر زمینی، استفاده از مواد کیمیاوی در کشتزارها و ایجاد بلند منزل های غیر معیاری، سبب کاهش و آلودگی آب های زیر زمینی شده است.

     افزایش جمعیت شهر کابل و نبود مدیریت درست آب ‌های زیر زمینی، سبب شده تا در یک سال گذشته سطح آب را به گونۀ‌ بی پیشینه پایین ببرد. باشندگان کابل از نهاد های مسؤل انتقاد می کنند و باور دارند که حکومت در «مدیریت مصرف آب شهر کابل بی‌مسؤلیتی» می کند. شاید بحث اهمیت چگونگی مصرف آب هنوز در شهر کابل میان مردمی که به‌شدت از بی آبی رنج می‌برند چندان مطرح نباشد، اما متأسفانه نگرانی‌های وجود دارند که اگر مصرف آب به ‌همین منوال به پیش برود، تا ده سال آیندۀ شهر کابل، در بی آبی جدی روبرو خواهد شد.

     در ضمن افزایش جمعیت کنونی در شهر کابل که موجب بلند رفتن میزان مصرف آب می گردد، بايد از سیستم‌های تصفیۀ میکانیکی، راه‌های دیگری برای جبران خسارت آب کار گرفت، یکی از این راه‌ها؛ رساندن رضاکارانۀ فاضلاب حوض‌ها به پارک‌ها، ساحات سبز، جدول‌های جاده‌ها و کشتزارها می‌باشد. چون میزان آلودگی این آب‌ها بیشتر از آب باران نیست و به خوبی برای چمن‌ها، پارک ‌ها و درختان قابل استفاده می باشد.